press

2007 Ineke van Doorn/Jeroen van Vliet: Low Tide (nl)

"Een stem als een altviool”

Frank van Herk, Volkskrant , maart 07
Ineke van Doorn is een van de beste en zeker interessantste Nederlandse jazzvocalistes. Hoewel ze in het Engels zingt en soms Amerikaans repertoire uitvoert, behoort ze niet tot het legioen zangeressen dat de grote diva's imiteert door belegen standards nog eens door te nemen. Op deze intieme duo-opname uit 2000, pas nu op cd gezet, zingt ze voornamelijk composities van jazzmusici als Chick Corea, Miles Davis, Philip Catherine en Dave Holland, waar ze soms zelf teksten voor heeft geschreven. Bij het titelnummer kwam de tekst eerst en leverde Kenny Wheeler de muziek. De soms lastige intervallen pakt ze zonder hoorbare inspanning. Haar timbre en frasering doen denken aan een altviool. De korte, compacte stukken zijn meestal in balladtempo, zelfs de oude swinger 'Robbin's Nest' wordt vertraagd weergegeven. Daardoor krijgen alle subtiliteiten de volle aandacht, in de inkleuring van de poëtische teksten en het sensitieve pianospel van Jeroen van Vliet.



Frank Huser, Jazzflits 5e jrg. Nr. 4 (feb. 2007)
Wat rest is een panoramisch ruimtelijk speelvlak waarop twee dansers het door de teruggetrokken zee gevormde maagdelijk vlakke strand betreden. Eb als een moment in de tijd, een ogenblik waarin alles even stilstaat. Nog even die verlegen ruisende branding, een ijle horizon en een door aarzelend zonlicht gebroken wolkendek voordat de zee de voetstappen opnieuw omwoelt. In die stilte van essentie en beteugelde kracht, ontstaan twaalf miniaturen. Duetten, soms als duel, dan weer als patronen van schroomvallige verkenningen. ‘Lowtide’ is de uitkomst van een rendez-vous tussen vocaliste Ineke Vandoorn en pianist Jeroen van Vliet. Composities van onder anderen Dave Holland, Chick Corea, Miles Davis, Philippe Catherine en Van Vliet, met teksten van Ineke Vandoorn en het titelnummer waarbij niemand minder dan Kenny Wheeler de muziek schreef op basis van een tekst van haar. De zang en het spel van het begaafde duo kenmerken zich door ingetogenheid en passie met een buitengewoon lyrisch vermogen. Muziekstukken waarin tekst, zang en piano elkaar vinden in een volmaakte harmonie van hartstocht en overtuiging. De zang van Vandoorn is innemend, haar altgetinte stem voelt warm en intiem. Van Vliet speelt vederlicht en terughoudend waar bescheidenheid past maar ook in heldere speelse akkoorden waar een uitgesproken intonatie gevraagd wordt. Stem en piano worden zo op een indrukwekkende wijze geïntegreerd. ‘Lowtide’ is van uitzonderlijk hoog niveau, een album dat van begin tot eind fascineert.

Gerben van Nazareth Musicmaker, nr 2, 2007
Houdt jazzzangeres Ineke van Doorn van extremen? De vorige keer dat een van haar cd's in Musicmaker aan de orde kwam, betrof het een productie met het Metropole Orkest. Low Tide is een duoalbum dat ze opnam samen met pianist Jeroen van Vliet. Een groot deel van het repertoire bestaat uit minder voor de hand liggende, relatief moderne instrumentale jazzcomposities van mensen als Dave Holland, Chick Corea, Philippe Catherine en Miles Davis. Kenny Wheeler schreef nog een melodie op de tekst Low Tide van Vandoorn. Teksten op van oorsprong instrumentale stukken, dat levert heel vaak geforceerde, truttige onzinteksten op waar de gekunsteldheid vanaf druipt. Zo niet op deze productie; Vandoorn en van Vliet weten er een organisch geheel van te breien. Beide zijn sterke vertellers, Vandoorn weet de luisteraar ertoe te dwingen om woord voor woord naar de teksten te luisteren en van Vliet speelt sprankelend, verzorgd en spannend. Low Tide is een prachtige collectie miniatuurtjes in een intieme, kamermuziekachtige jazzsetting.

Maarten van de Ven, Draaiomjeoren, 25 dec 06
'Een daverende verrassing. Zo mogen de opnamen die zangeres/stemkunstenares Ineke van Doorn en pianist Jeroen van Vliet reeds in 2000 maakten, maar die nu door Timeless Records worden uitgebracht onder de titel 'Low Tide', toch wel bestempeld worden. Deze spontane samenwerking heeft de afgelopen jaren een wat vastere vorm gekregen. En terecht, want hun beider ervaring in het spelen van het klassieke pianorepertoire heeft geleid tot een magisch jazz-recital met overwegend intieme muziek, met hier en daar energiekere uptempo injecties. Van Doorn imponeert met haar fraai omfloerste stem en soepele vocale elasticiteit. Van Vliet is een perfecte sparringpartner met zijn gevoelige, passievolle toets. Hun repertoire bevat oude, vergeten jazzsongs, stukken van Chick Corea en Miles Davis, recenter werk van onder anderen Van Vliet, Philippe Catherine en Dave Holland, maar ook \'Love Is Blind\' van popzangeres Janis Ian. Van Doorn voorzag een deel van het repertoire van eigen teksten en Kenny Wheeler schreef muziek voor haar tekst 'Low Tide'.

Rinus van der Heijden, Jazzenzo, 24-jan-07
'Zomaar begon een dikke zes jaar geleden een muzikaal verbond tussen zangeres Ineke van Doorn en pianist Jeroen van Vliet. Zomaar bij elkaar komen, in een intieme omgeving met muziek bezig zijn en in dat stadium helemaal geen plannen smeden om die muziek vast te leggen.
Toch is dat laatste ervan gekomen en ligt nu vast op deze cd ’Low tide’. Gelukkig maar, want zoals Ineke van Doorn in het cd-boekje zelf zegt: hier is sprake van een jazzrecital, een muziekvorm die je niet zo vaak tegenkomt. Teruggrijpend op jazz uit de jaren veertig, zestig en zeventig plus wat moderner werk komen vergeten stukken voorbij van onder andere Kenny Wheeler, Ella Fitzgerald en Chick Corea, maar ook van Miles Davis en Jeroen van Vliet en Ineke van Doorn zelf. De laatste schreef bij sommige stukken teksten.

En het resultaat? Intensief gezongen vocale jazz, verpakt in dicht op de huid zittende pianoklanken. Muziek waar je vanzelf bij onderuit zakt en die je noodzaakt tot luisteren. Zoals altijd bij Ineke van Doorn zijn de teksten belangrijk. En bij Jeroen van Vliet: zijn beeldende, aftastende stijl van spelen imponeerde toen al. Om tot voorgaande constateringen te komen, moet je de muziek wel terugplaatsen in de tijd. Want in de zes jaar die sindsdien voorbij zijn gegaan, hebben zowel Ineke van Doorn als Jeroen van Vliet een positieve evolutie ondergaan. Zou je deze ‘Low tide’ daarom beoordelen naar de kwaliteiten die beiden nú bezitten, dan was de eindconclusie natuurlijk anders. Jeroen van Vliets spel is vooral in de breedte geëvolueerd, terwijl de stem van Ineke van Doorn veel meer uitdrukkingskracht en flexibiliteit heeft ontwikkeld.'

Coen de Jonge, Jazzism zomer 2007
Pianist Jeroen van Vliet en vocaliste Ineke van Doorn begonnen eerst voor hun eigen lol aan deze samenwerking. Omdat ze allebei veel te druk waren met hun eigen besognes, ging er aan deze opnamen nauwelijks enige planning vooraf. Hoeft natuurlijk ook niet, als je voor de leut al vaak hebt samengespeeld. De keuze viel op stukken die voornamelijk in een instrumentale versie hun waarde hebben bewezen. Soms schreef Ineke Vandoorn er zelf steksten bij, in andere gevallen waren er al woorden. Zoals de lyrics van Henny Vonk bij Circle van Miles Davis en die van Ella Fitzgerald bij Robbin's Nest. Eerlijk gezegd steekt die laatste, traag swingende vertolking met kop en schouders boven de rest uit. Dat komt ook door het volgende probleem. Hoe interessasnt ook qua harmonische uitdaging of structuur, toch is het niet zo dat elke jazzcompositie echt geschikt is om in een vocale versie gepresenteerd te worden. Een song moet toch een bepaalde 'hook' hebben, en de melodische lijn moet niet teveel van de woorden afleiden. Dat is met nogal wat stukken hier helaas wel het geval.

Jazzcommunity Zeelandnet, zomer 2007




NTB site, 2007
Zangeres Ineke Vandoorn en pianist Jeroen van Vliet hebben hun gemeenschappelijke roots in het spelen van het klassieke pianorepertoire. Daarnaast hebben ze allebei hun sporen reeds verdiend in de jazz. De muziek op dit album omschrijven ze zelf als een jazzrecital van levendige en intieme muziek. Ze vertolken oude vergeten jazzsongs, maar ook stukken van Chick Corea en Miles Davis en recenter werk van Jeroen van Vliet zelf, Kenny Wheeler, Philippe Catherine en Dave Holland. De loepzuiver en met begeestering zingende Ineke Vandoorn wordt vakkundig en smaakvol begeleid door Jeroen van Vliet. Ze voelen elkaar feilloos aan en spinnen met hun vaardigheid een serie van miniaturen die veel ruimte open laat voor de luisteraar om zelf in te vullen. Bijzonder.

René de Cocq, 30.4.07, draaiomjeoren
Kamerjazz van bijzondere allure, dit album van zangeres Ineke van Doorn (die naar buiten treedt als Vandoorn) en pianist Jeroen van Vliet. Ook op haar vorige release was Van Doorn als duolid te horen (met gitarist en echtgenoot Marc van Vugt), maar toen fungeerde het Metropole Orkest als backing. Hier kiest ze echt voor de kleinste bezetting.

Het programma is overwegend melancholiek, op basis van materiaal van verschillende herkomst. Een song van Janis Ian, een standard uit het repertoire van Ella Fitzgerald, een tekst van Van Doorn op muziek gezet door Kenny Wheeler, lyrics van Van Doorn op bestaande instrumentale stukken van onder anderen Miles Davis en Chick Corea.

De zangeres maakt opnieuw indruk met haar ingetogen expressiviteit, Van Vliet zet daar prachtig pianospel onder. De opnamen uit 2000 waren in eerste instantie niet voor release bestemd. Gelukkig is het daar toch van gekomen. Bij live-optredens in deze piepkleine bezetting komen er overigens ook meer up-tempo stukken langs, wat me winst lijkt; de ballads gaan na verloop van tijd wel een beetje op elkaar lijken en bij een cd kun je dat nog doseren.
Deze recensie was eerder te lezen in HVT Magazine.

to the top
OTHER PRESS
221