press

2014 WHITE: 5 cd-reviews (NL)

CD-RECENSIE
 - JAZZENZO door: Rinus van der Heijden - 20 September 2013



Al negen cd's maakten zangeres Ineke van Doorn en gitarist Marc van Vugt samen, maar het moest tot de tiende duren om tot de vaststaande conclusie te komen dat Ineke van Doorns stemcapaciteiten tot in het oneindige reiken. Dat blijkt met name in haar eigen compositie Huggin' And A Kissin, waarin de Utrechtse zich betoont als een ware stemkunstenares, wellicht een beetje à la Greetje Bijma, maar toch onmiskenbaar Ineke van Doorn.

Het is een bijzonder stel, de tandem Van Doorn/Van Vugt. Ze spelen professioneel al samen sinds halverwege de jaren negentig. Maar bovenal gaan zij al die tijd hun eigen weg. Van trends in Nederland-Jazzland trekken zij zich niets aan, het uitdragen van hun individuele artisticiteit is hun enige doel.



Op hun tiende cd ‘White' blijkt dit overduidelijk. Het is hún overzicht van pakweg tien jaar samenwerking, neergelegd in tien stukken die zijn opgenomen tijdens studiosessies en concerten. Negenentwintig musici doen op deze cd mee, die de bijzondere kijk van de twee op de wereld van de muziek én die waarin wij met z’n allen leven, volledig open laat bloeien. De teksten zijn zoals de afgelopen jaren gebruikelijk, van Ineke van Doorn. Daarin tekent zij fragiel haar uiterst persoonlijke blik op het leven van alledag. Door haar aanpak, zowel stemtechnisch als tekstueel, onderscheidt zij zich van al haar vakgenoten.



Marc van Vugt sluit daar prachtig op aan. Al in het openingsstuk ‘Wallpaper’ schept hij klanklandschappen zoals ook Bill Frisell dat doet, maar hier gebeurt dat om de stem van partner Van Doorn ruimte te geven. Weemoedig, breekbaar en verbindend, maar evengoed doortastend toont hij waarom het duo Ineke van Doorn én Marc van Vugt heet.



‘White’ onderscheidt zich van voorgaande Van Doorn/Van Vugt-albums door de deelname van de Britse en Franse saxofonisten Andy Sheppard en Sylvain Beuf, die de muziek van weelderige ornamenten voorzien. Maar wellicht meer nog door de medewerking van het Nederlands Kamerkoor – helaas slechts op één stuk – dat de muziek in de breedte trekt. En uiteraard door de aanwezigheid van Big Bizar Habit, met de gerenommeerde musici Joost Lijbaart, Paul Berner, Paul van Kemenade, Angelo Verploegen, Louk Boudesteijn, Herman van Haaren, Mary Oliver, Ro Krauss en Annie Tangberg.



‘White’ is een persoonlijk, in muziek neergelegd, foto-album, dat normaal alleen maar wordt getoond aan intimi. Ineke van Doorn en Marc van Vugt durfden het aan om het den lande in handen te geven. Een gedurfd initiatief, dat bij ieder die het doorbladert, zijn of haar eigen emoties oproept. ‘White’ grijpt je aan, doet je glimlachen, soms een beetje huiveren, maar het doet je altijd wát.



Jammer dat de teksten niet zijn bijgevoegd. ‘White’ kreeg als ondertitel ‘Collectables one’. Wellicht dat die teksten bij deel twee wel een plaatsje krijgen.

CD-RECENSIE
 - JAZZFLITS door: Hessel Fluitman - Jazzflits nummer 205



Van het duo Ineke Vandoorn (zang) en Marc Van Vugt (gitaar) hebben we sinds de cd ‘Dawn’ (2005) niets meer op cd gekregen. ‘White’ is een verzamelaar met muziek van diverse projecten en samenwerkingsverbanden van de twee uit de periode 2003 - 2009. De verzameling is gevarieerd. Ze bevat bijvoorbeeld projecten met slagwerker Michael Vatcher en fluitist Sylvain Beuf, de Britse saxofonist Andy Sheppard, maar ook het Nederlands Kamerkoor. Ook zijn opnamen van Marc van Vugts Big Bizar Habit op de cd te vinden. Ondanks deze grote variatie is de cd toch een eenheid geworden. ‘White’ heeft een mooie spanningsboog en is van hoge kwaliteit. Een constante is de rijke stem van Ineke Vandoorn. Haar voordracht straalt een weldadige rust uit. Uiteraard drukt ook de gitaar van Marc van Vugt een belangrijke stempel op het geheel. Samen dragen ze deze cd. De hele cd getuigt van volwassen evenwicht bij de musici. Al meteen in het openingsnummer ‘Wallpaper’. Hoe kan deze muziek onder de radar blijven, zo vroeg ik mij af toen ik via het duo-nummer ‘Holysloot’ en het gescatte ‘Black belt’ bij het titelnummer ‘White’ met Big Bizar Habit belandde. Het prachtige arrangement voor de drie blazers en drie strijkers golft gedeel- telijk met de stem mee en legt ook een tegenstem neer. Paul van Kemenade soleert als vanouds op zijn altsax: lyrisch. Hij maakt bijkans zijn eigen nieuwe melodie. De song die Vandoorn samen met het Nederlands Kamerkoor zingt, ‘Tea’, is van een heel ander kaliber, maar past absoluut in het geheel. Doordat ‘White’ een verzamel-cd is, verandert de klankkleur regelmatig. Echt heel anders, om niet te zeggen controversieel, is ‘Huggin’ and kissin’. De dramatisch gesproken tekst van Ineke Vandoorn wordt begeleid door de Big Bizar Habit. Haar beeldende performance maakt veel indruk. Het nummer steekt als een piek tussen de andere songs uit. Op het tweede deel van de cd staan drie stukken bij elkaar met Andy Sheppard, onder meer ‘Equality’ van Dave Holland. Ineke Vandoorn zingt het, vol met onverwachte verhogingen en verlagingen, foutloos. Op de afsluiter, ‘Peace’ (Horace Silver) zijn Vandoorn en Van Vugt te horen, samen met Michael Vatcher en Sylvain Beuf. Het bijzondere arrangement sluit het overzicht ingetogen af. Een cd die een vast plekje bij de cd-speler verdient.


CD- Recensie MusicMakernov 2013


14 oktober 2013 CD- Recensie Zing Magazinenov/dec 2013



CD- Recensie Muziekwereld

nr 3-2013


to the top
OTHER PRESS
199